“Sana mucizeler vaadedemem ama, mucize aratmayacak kadar çok sevebilirim
seni”
Bir sevda masalı bu… Yazmaya henüz baÅŸlamadım… İnsan yaÅŸarken yazamıyor
bazı ÅŸeyleri, aynı kelimelerin arasında gidip geliyor…. Ne zaman yazmaya
kalksam hep aynı cümleler… Onun için, yazmaya baÅŸlamadım daha…Ama bu bir
masal… Bu bir sevda…
Ben seni sevdiÄŸimde, aklım hür bir çocuktu… Ne istersem yapabileceÄŸimi, ol
dersem olabileceÄŸini, dünyanın ekseninde ömrümü geçireceÄŸimi sanıyordum…
Ben seni sevdiÄŸimde en çok kendimi seviyordum…Åžimdiyse, seni…
Sana dair ilk cümlem -korkuyorum senden- di… O anki gülüşün hala
aklımda… Anlayamayan, hoÅŸuna gitmiÅŸ, kafası karışmış bir gülüş…
-masalları sever misin?- demiştin bana, sonra da küçük kızının masal
kitabından bir masal okumaya baÅŸlamıştın… Ben de bu sevda masalını
yaÅŸamaya… Masalları severdim, evet… Ama bunu sana söyleyemedim.
Korkuyordum senden… Åžimdiyse, seni kaybetmekten…
Konuşamıyordum, anlatamıyordum, dinleyemiyordum, dizginleyemiyordum
duygularımı, içimde deli bir nehir gibi çaÄŸlayan aÅŸkı tutamıyordum…
Yapamadığım çok ÅŸey vardı… Ama sevdim seni…
Sana mucizeler vaadetmedim… Ama sen, mucizenin ta kendisiydin… Ben de
seni mucize aratmayacak kadar sevdim…
“Sana Mucizeler Vaadedemem… Ama mucize aratmayacak kadar sevebilirim
seni…”
Bir mucize arar gibiydin seni tanıdığımda… Gözlerin nereye baksa aynı
soruları soruyordu bana… “Gerçekten aÅŸk var mı?” “Gerçekten mavi sevebilir
mi insan?” “Gerçekten bir MaSaL yazılabilir mi bir yaÅŸamdan”…
Öyle çok kırılmıştın ki, korkuyordun… Bense hiç kırılmamıştım daha ve sana
yenilmekten korkuyordum… Senin korkularının üzerine giderken kendi
korkumun içine düştüm… Yenildim sana… Hayatım boyunca, yapmaktan
korktuÄŸum tek ÅŸeyi yaptım ve aşık oldum sana…
Ama hiç piÅŸman olmadım sonrasında….
Gerçekten aÅŸk vardı…Gerçekten mavi sevilebiliyordu…Gerçekten bir MaSaL
yazılabiliyordu bir hayattan…
Ve ben sana, Mavi bir MaSaL yazdım…İnanıp inanmayacağını düşünmeden
masallara… Masalımı maviyle donattım. Bunlar mucize deÄŸildi, hayır…Sana
mucize vaadetmedim…Ama seni mucize aratmayacak kadar çok sevdim…
Korkularını silerken senin, esiri oldum mavinin
“Sana mucize vaadetmiyorum; ama mucize aratmayacak kadar seviyorum seni…”
Sana dair anlatılacak o kadar çok ÅŸey var ki aslında… Dedim ya, yaÅŸarken
anlatamıyor insan… Ne zaman yazmaya kalksam,içimden geçen cümleler hep
aynı yerde takılıp kalıyor… Seni çok sevdim ben …. Bundan bir adım
öteye geçemedim yıllardır… Yıllardır ne zaman seni yazmak istesem,
kelimelerim düğümlendi…
Artık senli zamanlarıma yıllardır diyebilmenin mutluluğu da eklendi senli
mutluluklarıma… Seni tanıdığım için, seni sevdiÄŸim için, benim olduÄŸun
için mutluydum zaten… Ve artık sana Seni çok sevdim derken, çok geniÅŸ
bir zamanı anlatıyor geçmiÅŸ zamanım…
Ve ÅŸimdiki zamanım da çok büyük bir sevdayı…
Bir sevda masalı bu… Ama yazmaya henüz baÅŸlamadım… Yazıldığında
göreceksin, ne çok sevildin…Yazıldığında göreceksin… Ben seni çok
sevdim …
“Sana mucizeler vaadedemem ama, mucize aratmayacak kadar çok sevebilirim
seni”
Bir sevda masalı bu… Yazmaya henüz baÅŸlamadım… İnsan yaÅŸarken yazamıyor
bazı ÅŸeyleri, aynı kelimelerin arasında gidip geliyor…. Ne zaman yazmaya
kalksam hep aynı cümleler… Onun için, yazmaya baÅŸlamadım daha…Ama bu bir
masal… Bu bir sevda…
Ben seni sevdiÄŸimde, aklım hür bir çocuktu… Ne istersem yapabileceÄŸimi, ol
dersem olabileceÄŸini, dünyanın ekseninde ömrümü geçireceÄŸimi sanıyordum…
Ben seni sevdiÄŸimde en çok kendimi seviyordum…Åžimdiyse, seni…
Sana dair ilk cümlem -korkuyorum senden- di… O anki gülüşün hala
aklımda… Anlayamayan, hoÅŸuna gitmiÅŸ, kafası karışmış bir gülüş…
-masalları sever misin?- demiştin bana, sonra da küçük kızının masal
kitabından bir masal okumaya baÅŸlamıştın… Ben de bu sevda masalını
yaÅŸamaya… Masalları severdim, evet… Ama bunu sana söyleyemedim.
Korkuyordum senden… Åžimdiyse, seni kaybetmekten…
Konuşamıyordum, anlatamıyordum, dinleyemiyordum, dizginleyemiyordum
duygularımı, içimde deli bir nehir gibi çaÄŸlayan aÅŸkı tutamıyordum…
Yapamadığım çok ÅŸey vardı… Ama sevdim seni…
Sana mucizeler vaadetmedim… Ama sen, mucizenin ta kendisiydin… Ben de
seni mucize aratmayacak kadar sevdim…
“Sana Mucizeler Vaadedemem… Ama mucize aratmayacak kadar sevebilirim
seni…”
Bir mucize arar gibiydin seni tanıdığımda… Gözlerin nereye baksa aynı
soruları soruyordu bana… “Gerçekten aÅŸk var mı?” “Gerçekten mavi sevebilir
mi insan?” “Gerçekten bir MaSaL yazılabilir mi bir yaÅŸamdan”…
Öyle çok kırılmıştın ki, korkuyordun… Bense hiç kırılmamıştım daha ve sana
yenilmekten korkuyordum… Senin korkularının üzerine giderken kendi
korkumun içine düştüm… Yenildim sana… Hayatım boyunca, yapmaktan
korktuÄŸum tek ÅŸeyi yaptım ve aşık oldum sana…
Ama hiç piÅŸman olmadım sonrasında….
Gerçekten aÅŸk vardı…Gerçekten mavi sevilebiliyordu…Gerçekten bir MaSaL
yazılabiliyordu bir hayattan…
Ve ben sana, Mavi bir MaSaL yazdım…İnanıp inanmayacağını düşünmeden
masallara… Masalımı maviyle donattım. Bunlar mucize deÄŸildi, hayır…Sana
mucize vaadetmedim…Ama seni mucize aratmayacak kadar çok sevdim…
Korkularını silerken senin, esiri oldum mavinin
“Sana mucize vaadetmiyorum; ama mucize aratmayacak kadar seviyorum seni…”
Sana dair anlatılacak o kadar çok ÅŸey var ki aslında… Dedim ya, yaÅŸarken
anlatamıyor insan… Ne zaman yazmaya kalksam,içimden geçen cümleler hep
aynı yerde takılıp kalıyor… Seni çok sevdim ben …. Bundan bir adım
öteye geçemedim yıllardır… Yıllardır ne zaman seni yazmak istesem,
kelimelerim düğümlendi…
Artık senli zamanlarıma yıllardır diyebilmenin mutluluğu da eklendi senli
mutluluklarıma… Seni tanıdığım için, seni sevdiÄŸim için, benim olduÄŸun
için mutluydum zaten… Ve artık sana Seni çok sevdim derken, çok geniÅŸ
bir zamanı anlatıyor geçmiÅŸ zamanım…
Ve ÅŸimdiki zamanım da çok büyük bir sevdayı…
Bir sevda masalı bu… Ama yazmaya henüz baÅŸlamadım… Yazıldığında
göreceksin, ne çok sevildin…Yazıldığında göreceksin… Ben seni çok
sevdim …
“Sana mucizeler vaadedemem ama, mucize aratmayacak kadar çok sevebilirim
seni”
Bir sevda masalı bu… Yazmaya henüz baÅŸlamadım… İnsan yaÅŸarken yazamıyor
bazı ÅŸeyleri, aynı kelimelerin arasında gidip geliyor…. Ne zaman yazmaya
kalksam hep aynı cümleler… Onun için, yazmaya baÅŸlamadım daha…Ama bu bir
masal… Bu bir sevda…
Ben seni sevdiÄŸimde, aklım hür bir çocuktu… Ne istersem yapabileceÄŸimi, ol
dersem olabileceÄŸini, dünyanın ekseninde ömrümü geçireceÄŸimi sanıyordum…
Ben seni sevdiÄŸimde en çok kendimi seviyordum…Åžimdiyse, seni…
Sana dair ilk cümlem -korkuyorum senden- di… O anki gülüşün hala
aklımda… Anlayamayan, hoÅŸuna gitmiÅŸ, kafası karışmış bir gülüş…
-masalları sever misin?- demiştin bana, sonra da küçük kızının masal
kitabından bir masal okumaya baÅŸlamıştın… Ben de bu sevda masalını
yaÅŸamaya… Masalları severdim, evet… Ama bunu sana söyleyemedim.
Korkuyordum senden… Åžimdiyse, seni kaybetmekten…
Konuşamıyordum, anlatamıyordum, dinleyemiyordum, dizginleyemiyordum
duygularımı, içimde deli bir nehir gibi çaÄŸlayan aÅŸkı tutamıyordum…
Yapamadığım çok ÅŸey vardı… Ama sevdim seni…
Sana mucizeler vaadetmedim… Ama sen, mucizenin ta kendisiydin… Ben de
seni mucize aratmayacak kadar sevdim…
“Sana Mucizeler Vaadedemem… Ama mucize aratmayacak kadar sevebilirim
seni…”
Bir mucize arar gibiydin seni tanıdığımda… Gözlerin nereye baksa aynı
soruları soruyordu bana… “Gerçekten aÅŸk var mı?” “Gerçekten mavi sevebilir
mi insan?” “Gerçekten bir MaSaL yazılabilir mi bir yaÅŸamdan”…
Öyle çok kırılmıştın ki, korkuyordun… Bense hiç kırılmamıştım daha ve sana
yenilmekten korkuyordum… Senin korkularının üzerine giderken kendi
korkumun içine düştüm… Yenildim sana… Hayatım boyunca, yapmaktan
korktuÄŸum tek ÅŸeyi yaptım ve aşık oldum sana…
Ama hiç piÅŸman olmadım sonrasında….
Gerçekten aÅŸk vardı…Gerçekten mavi sevilebiliyordu…Gerçekten bir MaSaL
yazılabiliyordu bir hayattan…
Ve ben sana, Mavi bir MaSaL yazdım…İnanıp inanmayacağını düşünmeden
masallara… Masalımı maviyle donattım. Bunlar mucize deÄŸildi, hayır…Sana
mucize vaadetmedim…Ama seni mucize aratmayacak kadar çok sevdim…
Korkularını silerken senin, esiri oldum mavinin
“Sana mucize vaadetmiyorum; ama mucize aratmayacak kadar seviyorum seni…”
Sana dair anlatılacak o kadar çok ÅŸey var ki aslında… Dedim ya, yaÅŸarken
anlatamıyor insan… Ne zaman yazmaya kalksam,içimden geçen cümleler hep
aynı yerde takılıp kalıyor… Seni çok sevdim ben …. Bundan bir adım
öteye geçemedim yıllardır… Yıllardır ne zaman seni yazmak istesem,
kelimelerim düğümlendi…
Artık senli zamanlarıma yıllardır diyebilmenin mutluluğu da eklendi senli
mutluluklarıma… Seni tanıdığım için, seni sevdiÄŸim için, benim olduÄŸun
için mutluydum zaten… Ve artık sana Seni çok sevdim derken, çok geniÅŸ
bir zamanı anlatıyor geçmiÅŸ zamanım…
Ve ÅŸimdiki zamanım da çok büyük bir sevdayı…
Bir sevda masalı bu… Ama yazmaya henüz baÅŸlamadım… Yazıldığında
göreceksin, ne çok sevildin…Yazıldığında göreceksin… Ben seni çok
sevdim …
“Sana mucizeler vaadedemem ama, mucize aratmayacak kadar çok sevebilirim
seni”
Bir sevda masalı bu… Yazmaya henüz baÅŸlamadım… İnsan yaÅŸarken yazamıyor
bazı ÅŸeyleri, aynı kelimelerin arasında gidip geliyor…. Ne zaman yazmaya
kalksam hep aynı cümleler… Onun için, yazmaya baÅŸlamadım daha…Ama bu bir
masal… Bu bir sevda…
Ben seni sevdiÄŸimde, aklım hür bir çocuktu… Ne istersem yapabileceÄŸimi, ol
dersem olabileceÄŸini, dünyanın ekseninde ömrümü geçireceÄŸimi sanıyordum…
Ben seni sevdiÄŸimde en çok kendimi seviyordum…Åžimdiyse, seni…
Sana dair ilk cümlem -korkuyorum senden- di… O anki gülüşün hala
aklımda… Anlayamayan, hoÅŸuna gitmiÅŸ, kafası karışmış bir gülüş…
-masalları sever misin?- demiştin bana, sonra da küçük kızının masal
kitabından bir masal okumaya baÅŸlamıştın… Ben de bu sevda masalını
yaÅŸamaya… Masalları severdim, evet… Ama bunu sana söyleyemedim.
Korkuyordum senden… Åžimdiyse, seni kaybetmekten…
Konuşamıyordum, anlatamıyordum, dinleyemiyordum, dizginleyemiyordum
duygularımı, içimde deli bir nehir gibi çaÄŸlayan aÅŸkı tutamıyordum…
Yapamadığım çok ÅŸey vardı… Ama sevdim seni…
Sana mucizeler vaadetmedim… Ama sen, mucizenin ta kendisiydin… Ben de
seni mucize aratmayacak kadar sevdim…
“Sana Mucizeler Vaadedemem… Ama mucize aratmayacak kadar sevebilirim
seni…”
Bir mucize arar gibiydin seni tanıdığımda… Gözlerin nereye baksa aynı
soruları soruyordu bana… “Gerçekten aÅŸk var mı?” “Gerçekten mavi sevebilir
mi insan?” “Gerçekten bir MaSaL yazılabilir mi bir yaÅŸamdan”…
Öyle çok kırılmıştın ki, korkuyordun… Bense hiç kırılmamıştım daha ve sana
yenilmekten korkuyordum… Senin korkularının üzerine giderken kendi
korkumun içine düştüm… Yenildim sana… Hayatım boyunca, yapmaktan
korktuÄŸum tek ÅŸeyi yaptım ve aşık oldum sana…
Ama hiç piÅŸman olmadım sonrasında….
Gerçekten aÅŸk vardı…Gerçekten mavi sevilebiliyordu…Gerçekten bir MaSaL
yazılabiliyordu bir hayattan…
Ve ben sana, Mavi bir MaSaL yazdım…İnanıp inanmayacağını düşünmeden
masallara… Masalımı maviyle donattım. Bunlar mucize deÄŸildi, hayır…Sana
mucize vaadetmedim…Ama seni mucize aratmayacak kadar çok sevdim…
Korkularını silerken senin, esiri oldum mavinin
“Sana mucize vaadetmiyorum; ama mucize aratmayacak kadar seviyorum seni…”
Sana dair anlatılacak o kadar çok ÅŸey var ki aslında… Dedim ya, yaÅŸarken
anlatamıyor insan… Ne zaman yazmaya kalksam,içimden geçen cümleler hep
aynı yerde takılıp kalıyor… Seni çok sevdim ben …. Bundan bir adım
öteye geçemedim yıllardır… Yıllardır ne zaman seni yazmak istesem,
kelimelerim düğümlendi…
Artık senli zamanlarıma yıllardır diyebilmenin mutluluğu da eklendi senli
mutluluklarıma… Seni tanıdığım için, seni sevdiÄŸim için, benim olduÄŸun
için mutluydum zaten… Ve artık sana Seni çok sevdim derken, çok geniÅŸ
bir zamanı anlatıyor geçmiÅŸ zamanım…
Ve ÅŸimdiki zamanım da çok büyük bir sevdayı…
Bir sevda masalı bu… Ama yazmaya henüz baÅŸlamadım… Yazıldığında
göreceksin, ne çok sevildin…Yazıldığında göreceksin… Ben seni çok
sevdim …